Temporomandibular Eklemin Diagnostik Artroskopisi

Artroskopi, rijid bir endoskop vasıtasıyla eklem içi yapıların doğrudan incelenmesini ve tedavisini sağlayan, minimal invaziv ve hospitalizasyon gerektirmeyen güvenilir bir yöntemdir. Temporomandibular eklem (TME) tanısal artroskopisi; medikal tedaviye yanıt vermeyen ağrılar, osteoartrit, post-travmatik şikayetler ve internal düzensizlikler (Wilkes Evre 1-5) gibi durumlarda teşhis doğruluğunu artırmak ve biyopsi almak amacıyla uygulanırken; miyalji, eklem dışı patolojiler, osseöz ankiloz ve bölgesel enfeksiyonlarda kontrendikedir. Üst eklem kompartmanına giriş için superior posterolateral (en güvenli ve sık tercih edilen), superior anterolateral ve endaural olmak üzere üç temel yaklaşım tekniği tanımlanmıştır. İşlem sırasında tragus-lateral kantus çizgisi referans alınarak yapılan anatomik ölçümler ve aspirasyon/enjeksiyon testleriyle iğne konumu doğrulanır; trokar ve kanül yardımıyla artroskopi sistemi kilitlenir. Teşhis aşamasında görüntü netliğini ve görüş açısını optimize etmek amacıyla pistonlama, rotasyon ve süpürme gibi temel artroskopik hareketler kullanılır. Bu teknikle retrodiskal yapılar, sinovyal membran, intermediate boşluk ve disk deplasmanları detaylıca incelenir. Doğruluk payı oldukça yüksek bir metot olmasına karşın; vasküler zedelenme, enstrüman kırılması, enfeksiyon, otaljik ve nöral hasarlar gibi ciddi komplikasyon risklerini minimize etmek için cerrahın yüksek anatomi bilgisi ve deneyimi kritik bir öneme sahiptir.

Arthroscopy is a safe, minimally invasive method that does not require hospitalization, allowing direct examination and treatment of intra-articular structures using a rigid endoscope. Diagnostic arthroscopy of the temporomandibular joint (TMJ) is performed to improve diagnostic accuracy and obtain biopsies in cases such as pain unresponsive to medical treatment, osteoarthritis, post-traumatic complaints, and internal derangements (Wilkes Stages 1-5); however, it is contraindicated in cases of myalgia, extra-articular pathologies, osseous ankylosis, and regional infections. Three primary approach techniques are defined for entering the upper joint compartment: superior posterolateral (the safest and most frequently preferred), superior anterolateral, and endaural. During the procedure, the needle position is verified through anatomical measurements based on the tragus-lateral canthus line and aspiration/injection tests; the arthroscopy system is locked using a trocar and cannula. Basic arthroscopic movements such as pistoning, rotation, and sweeping are utilized to optimize image clarity and the field of view during the diagnostic phase. Through this technique, retrodiscal structures, the synovial membrane, the intermediate space, and disc displacements are examined in detail. Although it is a highly accurate method, the surgeon's advanced anatomical knowledge and experience are of critical importance to minimize the risks of serious complications, including vascular injury, instrument breakage, infection, otalgic, and neural damages.