Glenohumeral Çıkıklar

Omuz eklemi, anatomik ve biyomekanik yapısı nedeniyle insan vücudundaki tüm çıkıkların %50'sini oluşturarak en sık çıkık görülen eklemdir. Genç yaş (20 yaş altı), kontakt sporlar, hiperlaksisite ve humerus ile glenoiddeki ciddi kemik defektleri nüks riskini artırmaktadır. Omuz stabilitesi; labrum, negatif intraartiküler basınç ve glenohumeral ligamentler gibi statik faktörler ile rotator cuff ve deltoid kası gibi dinamik faktörlerin uyumuyla sağlanır. Travmalar veya bu dengenin bozulması sonucu, labrumun periostla birlikte ayrılmasına yol açan Bankart lezyonu ve humerus başındaki impakte kırık olan Hill-Sacks lezyonu gibi patolojiler gelişebilmektedir. Çıkıkların %95'i anterior yerleşimli olup tanı; Drawer, sulkus ve endişe testlerini içeren fizik muayenenin yanı sıra röntgen, BT ve MR gibi görüntüleme yöntemleriyle konur. Basit travmalara bağlı ilk çıkıklarda Hipokrat veya Kocher gibi yöntemlerle redüksiyonu ve kol askısını içeren konservatif tedaviler tercih edilirken; genç hastalarda, ciddi labral ve rotator cuff yırtıklarında veya büyük kemik defektlerinde cerrahi tedavi gerekmektedir. Cerrahi operasyonlarda artroskopik veya açık Bankart tamiri uygulanmakta; büyük kemik kayıplarında Laterjet prosedürü, Hill-Sacks lezyonlarında ise ramplisaj ameliyatı ile eklem stabilizasyonu desteklenmektedir.

The shoulder joint is the most frequently dislocated joint, accounting for 50% of all dislocations in the human body due to its anatomical and biomechanical structure. Young age (under 20), contact sports, hyperlaxity, and severe bone defects in the humerus and glenoid increase the risk of recurrence. Shoulder stability is maintained by the harmony of static factors such as the labrum, negative intra-articular pressure, and glenohumeral ligaments, alongside dynamic factors like the rotator cuff and deltoid muscle. Traumas or the disruption of this balance can cause pathologies like the Bankart lesion, which involves the separation of the labrum with the periosteum, and the Hill-Sacks lesion, an impacted fracture of the posterolateral humeral head. While 95% of dislocations are anterior, diagnosis is established through physical examination, including the Drawer, sulcus, and apprehension tests, as well as imaging modalities like radiography, CT, and MRI. Conservative treatments, involving reduction methods such as Hippocratic or Kocher followed by arm sling immobilization, are preferred for first-time dislocations caused by simple trauma; however, surgical treatment is required for young patients, severe labral or rotator cuff tears, or large bone defects. Surgical operations utilize arthroscopic or open Bankart repair, while the Latarjet procedure is performed for significant bone loss, and arthroscopic remplissage supports joint stabilization in Hill-Sacks lesions.