Poliüri

Yazarlar

Özlem Aynaoğlu Hakverdi
https://orcid.org/0000-0002-1503-4399

Özet

Poliüri, yetişkinlerde günlük 3 litreyi aşan idrar çıkışı olarak tanımlanan ve su homeostazını sağlayan vazopressin (ADH) hormonu veya susama mekanizmasındaki bozukluklardan kaynaklanan yaygın bir durumdurBu sendrom temel olarak yetersiz ADH salınımı (santral diyabet insipitus), böbreklerin bu hormona duyarsızlığı (nefrojenik diyabet insipitus) veya aşırı sıvı alımı (primer polidipsi) şeklinde üç ana grupta sınıflandırılırTanı sürecinde su kısıtlama testi "altın standart" kabul edilirken; tedavi stratejileri etiyolojiye göre düşük sodyumlu diyet, tiyazid diüretikler veya desmopressin replasmanını içermektedir.


Polyuria is a common clinical condition defined as urine output exceeding 3 liters per day in adults, typically resulting from disturbances in water homeostasis regulated by vasopressin (ADH) and the thirst mechanism. The syndrome is primarily categorized into three types: central diabetes insipidus due to deficient ADH secretion, nephrogenic diabetes insipidus caused by renal insensitivity to ADH, and primary polydipsia involving excessive fluid intake. While the water deprivation test remains the diagnostic "gold standard," management strategies vary by etiology and include low-sodium diets, thiazide diuretics, or desmopressin replacement therapy.

Referanslar

Nigro N, Grossmann M, Chiang C, et al. Polyuria-polydipsia syndrome: a diagnostic challenge. Internal medicine journal, 2018;48(3), 244-253.

Jakes AD, Bhandari S. Investigating polyuria. BMJ 2013;347. doi:10.1136/bmj.f 6772

Christ-Crain M, Bichet DG, Fenske WK, et all. Diabetes insipidus. Nat Rev Dis Primers. 2019;5(1):54.

Yarman S. (2020). Poliürik Sendromlar ve Uyumsuz ADH Sendromunda Kullanılan Laboratuvar Yöntemleri. Endokrin Hastalıklarda Laboratuvar Değerlendirme Kursu, 24.03.2020, İstanbul.

Ramírez-Guerrero G, Müller-Ortiz H, Pedreros-Rosales C. Poliuria en el adulto. Una aproximaci ón diagnóstica basada en la fisiopatología, Revista Clínica Española, 2021, Doi: 10.1016/j.rce.2021.03.003.

Kasper DL, Braunwald E, Fauci AS et all. (2005). Harrison’s principles of Internal Medicine (16th ed., pp. 251-252). USA.

Kavanagh C, Uy NS. Nephrogenic Diabetes Insipidus. Pediatr Clin N Am, 2019;227–234./////66666666

Rose BD, Post TW. (2001). Clinical Physiology of Acid-Base and Electrolyte Disorders, (5th ed, p.748, 767). New York. McGraw-Hill.

Wieliczko M, Matuszkiewicz-Rowińska J. Wielomoacz. Polyuria. WiadLek,. 2013;66(4):324-8. /888888

Weir MR, Januszewicz A, Gilbert RE, et al. (2014). Effect of canagliflozin on blood pressure and adverse events related to osmotic diuresis and reduced intravascular volume in patients with type 2 diabetes mellitus. J Clin Hypertens (Greenwich); 16:875.

Oka Y, Ye M, Zuker CS. Thirst driving and suppressing signals encoded by distinct neural populations in the brain. Nature. 2015;520(7547):349-52.

Bichet DG. Regulation of Thirst and Vasopressin Release. Annu Rev Physiol. 2019;81:359.

Gelecek

15 Ekim 2022

Lisans

Lisans