Siyasal Partiler

Berkes, N. (1946). Siyasi Partiler. İstanbul: Yurt ve Dünya Yayınları.

Duverger, M. (1974). Siyasi Partiler. (Çev. Ergun Özbudun). Ankara: Bilgi Yayınevi.

Etzioni, A. (1968). The Active Society: A Theory of Societal and Political Processes. London: Macmillian Pablishing Co.

Gunther, R. & Diamond, L. (2001). Types and Functions of Parties. Political Parties and Democracies, (ed. R. Gunther & L. Diamond). pp. 3-40. Baltimore: Johns Hopkins University Press.

Heywood, A. (2013). Politics. London: Palgrave Foundations.

Jurcher, E. J. (2017). Turkey: A Modern History. London: I. B. Tauris.

Kapani, M. (2010). Politika Bilimine Giriş. Ankara: Bilgi Yayınevi.

Kaynar, M. K. (der). (2007). Cumhuriyet Dönemi Siyasi Partileri-1923-2006. Ankara: İmge Kitabevi.

Kışlalı, A. T. (1997). Siyaset Bilimi. Ankara: İmge Kitabevi.

Kirchheimer, O. (1966). The Transformation of the Western European Party Systems. in Political Parties and Political Development. (ed. La¬Palombara, J. & Weiner, M.). pp. 177-200. New Jersey: Princeton University Press.

Mardin, Ş. (2015). Türkiye, İslam ve Sekülarizm-Makaleler 5. İstanbul: İletişim Yayınları.

Mumcu, U. (2019). Behice Boran ile Söyleşi: Bir Uzun Yürüyüş. Ankara: um:ag Vakfı Yayınları.

Özbudun, E. (1979). Siyasal Partiler. Ankara: Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları.

Sartori, G. (2005). Parties and party systems: a framework for analysis. Colchester: ECPR Press.

Teziç, E. (1976). 100 Soruda Siyasi Partiler. İstanbul: Gerçek Yayınevi.

Volpi, F. (2020). Siyasi Partiler. (Çev. Gülkan Ahıska). Sosyoloji Sözlüğü içinde. (ed. Bryan S. Turner). ss. 801-802. İstanbul: Pinhan Yayıncılık.

Weber, M. (2006). Sosyoloji Yazıları. (Çev. Taha Parla). İstanbul: Deniz Yayınları.

Yıldız, F. (2023). Erol Güngör’ün Entelektüel Kimliği ve Türk Soluna Dâir Yaklaşımı. Tezkire Dergisi. (82), 43-67.

Yıldız, F. (2023). Osmanlı Türk Modernleşmesinde Rus Tesîri (1689-1876). Konya: Eğitim Yayınevi.