Elektrik Yanıkları

Elektrik yanıkları, tüm yanık vakaları arasında nispeten nadir görülmekle birlikte, minimal hasardan çoklu organ yetmezliğine kadar geniş bir klinik yelpazede ciddi yaralanmalara yol açabilmektedir. Düşük voltaj, yüksek voltaj, parlama ve yıldırım çarpması olarak sınıflandırılan bu yaralanmalar, çoğunlukla erişkinlerde mesleki kaza şeklinde ortaya çıkmaktadır. Elektrik akımı dokuların direncine göre ısı üreterek ilerler; en yüksek direnç ve ısı kemiklerde oluştuğundan akımla temas kesildikten sonra bile termal hasar devam eder. Alternatif akım (AA), kas kasılmalarına ve ventriküler fibrilasyon gibi ölümcül aritmi risklerine yol açtığı için doğru akımdan (DA) daha tehlikelidir. Akut dönemde kardiyak disritmiler, masif kas nekrozuna bağlı rabdomiyoliz, miyoglobinüri ve akut böbrek yetmezliği ile kompartman sendromu gibi hayati komplikasyonlar gelişebilir. Tedavinin birincil basamağını hava yolu stabilizasyonu, erken ve agresif sıvı resüsitasyonu, idrar çıkışının takibi ile asidoz/miyoglobinüri yönetiminde bikarbonat ve mannitol kullanımı oluşturur. İskemi ve amputasyonu önlemek amacıyla kompartman sendromu şüphesinde eşik düşük tutularak fasyotomi ve eskaratomi uygulanmalıdır. Uzun dönem tedavide ise enfeksiyon riskini azaltmak amacıyla erken debridman yapılarak vital yapıların korunması ve flep ya da deri greftleri ile cilt örtüsünün erken dönemde sağlanması hedeflenir.

Electrical burns, although relatively rare among all burn cases, can cause serious injuries across a wide clinical spectrum ranging from minimal damage to multi-organ failure. Classified as low-voltage, high-voltage, flash, and lightning strikes, these injuries mostly occur in adults as occupational accidents. The electrical current propagates through tissues generating heat according to tissue resistance; since bones possess the highest resistance and generate the most heat, thermal damage continues even after contact with the current has ceased. Alternating current (AC) is more dangerous than direct current (DC) because it causes tetanic muscle contractions and severe risks of fatal arrhythmias such as ventricular fibrillation. In the acute phase, vital complications can develop, including cardiac dysrhythmias, rhabdomyolysis due to massive muscle necrosis, myoglobinuria, acute renal failure, and compartment syndrome. The primary mainstay of treatment involves airway stabilization, early and aggressive fluid resuscitation, monitoring urine output, and utilizing bicarbonate and mannitol in the management of acidosis and myoglobinuria. To prevent ischemia and amputation, fasciotomy and escharotomy should be performed with a low threshold whenever compartment syndrome is suspected. Long-term treatment aims to reduce the risk of infection through early debridement to protect vital structures and to achieve early skin coverage using flaps or skin grafts.